باب الحسین 13

باب الحسین 13

 

ممتازبودن وجود مقدّس سیّدالشّهدا صلوات­ الله­ علیه

در مورد وجود مقدّس سیّدالشّهدا صلوات ­الله­ علیه روایاتی هست که نشان ­دهنده­ ی ممتازبودن ایشان است؛ به عنوان نمونه این که: شیعیان و محبّان و زوّار و گریه­ کنان خودشان را به راحتی وارد بهشت می­ کنند و در مرتبه­ ی اعلایی از بهشت جای می­ دهند و همین­طور در بخشوده شدن گناهان آنان.

امام باقر علیه­ السَّلام فرمودند:

«کانَ النَّبیُّ فی بَیتِ أُمِّ سَلَمَهَ، فَقالَ لَها: لا یَدخُل عَلَیَّ أحَدٌ، فَجاءَ الحُسَینُ علیه­ السَّلام و هُوَ طِفلٌ فَما مَلَکَت مَعَهُ شَیئاً حَتّىٰ دَخَلَ عَلَى النَّبیِّ صلَّی­ الله­ علیه ­وآله­ وسلّم فَدَخَلَت‏ أُمُّ سَلَمَهَ عَلىٰ أثَرِهِ فإذَا الحُسَینُ علیه­ السَّلام عَلىٰ صَدرِهِ و إذا النَّبیُّ صلَّی الله علیه و آله­وسلّم یَبکی و إذا فی یَدِهِ شَی‏ءٌ یُقَبِّلُهُ، فَقالَ النَّبِیُّ صلَّی­ الله­ علیه­ وآله­ وسلّم: یا أُمَّ سَلَمَهَ! إنَّ هٰذا جَبرَئِیلُ یُخبِرُنی أنَّ هٰذا مَقتُولٌ و هٰذِهِ التُّربَهُ الَّتی یُقتَلُ عَلَیها فَضِعیهِ عِندَکِ فاذا صارَت دَماً فَقَد قُتِلَ حَبیبی. فَقالَت أُمُّ سَلَمَهَ: یا رَسولَ اللهِ! سَلِ‏ اللهَ أن‏ یَدفَعَ‏ ذٰلِکَ‏ عَنهُ. قالَ: قَد فَعَلتُ، فاوحَى اللهُ عَزَّوجَلَّ إلَیَّ أنَّ لَهُ دَرَجَهً لا یَنالُها أحَدٌ مِنَ المَخلوقینَ و أنَّ لَهُ شیعَهً یَشفَعونَ فَیُشَفَّعونَ و أنَّ المَهدیَّ مِن وُلدِهِ، فَطوبىٰ لِمَن کانَ مِن أولِیاءِ الحُسَینِ و شیعَتِهِ هُم و اللهِ الفائِزونَ یَومَ القیامَهِ.»1

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلّم در خانه­ ی اُمّ سلمه بودند، پس به او فرمودند: هیچ­کس برمن وارد نشود. پس امام حسین علیه السّلام که طفل بود آمد و نتوانست جلو او را بگیرد تا به محضر پیامبر وارد شد و اُمّ سلمه دنبال او رفت و حسین روی سینه­ ی پیامبر بود و پیامبر گریه می­ کردند و چیزی را در دست خود زیر و رو می­کردند.

پیامبر فرمودند: ای اُمّ سلمه! این جبرئیل است که به من خبر می­ دهد که این حسین کشته می­شود و این خاکی است که روی آن کشته می ­شود، آن را نزد خود نگه دار، پس هنگامی که خونین شد پس حبیب من کشته شده است.

اُمّ سلمه عرض کرد: یا رسول اللّه! از خدا بخواه که آن را از او دفع کند. فرمودند: خواستم، پس خدای عزّوجلّ به من وحی فرمود که به راستی برای او درجه­ ای باشد که احدی از مخلوقین به آن نمی­ رسد، و به ­راستی او را شیعیانی است که شفاعت می­ کنند و پذیرفته می­ شود و به راستی مهدی از فرزندان اوست. خوشا بر کسی که از دوستان حسین و شیعیان او باشد؛ سوگند به خدا که آنان رستگاران روز قیامت هستند.

حذیفهبن­یمان نقل می ­کند:

رأیتُ النَّبیَّ صلَّی­ الله­ علیه ­وآله ­وسلّم آخِذاً بِیَدِ الحُسَینِ بنِ عَلیٍّ علیهما­السَّلام و هُوَ یَقولُ: یا أیُّها النّاسُ! هٰذا الحُسَینُ بنُ عَلیٍّ فَأعرِفـوهُ، فَـوَ الَّذی نَـفسی بِیَـدِهِ إنَّهُ لَفِی الجَنَّهِ و مُحِبِّیهِ فی الجَنَّهِ و مُحِبِّی مُحِبِّیهِ فی الجَنَّهِ.»2

پیامبراکرم صلَّی ­الله­ علیه­ وآله ­وسلّم را دیدم که دست حسین­ بن­ علی علیهما­السّلام را گرفته بود و می­ فرمود: ای مردم! این حسین­ بن علی است، پس او را بشناسید، قسم به کسی­ که جانم در دست اوست، به­ راستی­ که او در بهشت است و دوست­داران او در بهشت ­هستند و دوست­داران دوست­داران او در بهشت هستند.

عبداللّه­ بن­ زراره گوید: از امام صادق علیه­ السَّلام شنیدم که می ­فرمودند:

«إنَّ لِزُوّارِ الحُسَینِ بنِ عَلیٍّ علیهما­السَّلام یَومَ القِیامَهِ فَضلاً عَلَی النّاسِ. قُلتُ: و ما فَضلُهُ؟ قالَ: یَدخُلونَ الجَنَّهَ قَبلَ النّاسِ بِأربَعینَ عاماً و سائِرُ النّاسِ فی الحِسابِ و المَوقِفِ.»3

بـه راستی که برای زائران حسین ­بن ­علی علیهما­ السّلام روز قیامت بر مردم فضیلتی است. عرض کردم: چه فضیلتی؟ حضرت فرمودند: چهل سال قبل از مردم داخل بهشت می­شوند و سایر مردم در حساب و موقف (توقّف­گاه قیامت) هستند.

در حـدیثی ـ در مورد عزاداران گریه ­کنندگان بـر امـام حسین علیه السّلام ـ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم به دختر گرامی­شان حضرت فاطمه­ ی زهرا سلام ­الله­ علیها فرمودند:

«کُلُّ مَن بَکىٰ مِنهُم عَلىٰ مُصابِ الحُسَینِ أخَذنا بِیَدِهِ و أدخَلناهُ الجَنَّهَ. یا فاطِمَهُ! کُلُّ عَینٍ باکِیَهٌ یَومَ القیامَهِ إلّا عَینٌ بَکَت عَلىٰ مُصابِ الحُسَینِ فانَّها ضاحِکَهٌ مُستَبشِرَهٌ بِنَعیمِ الجَنَّه.»4.

هرکه از آنان بر مصیبت حسین گریه کند، دستش را می­ گیریم و او را در بهشت داخل می­ کنیم. ای فاطمه! هر چشمی روز قیامت گریان است مگر چشمی که بر مصیبت حسین گریه کرده باشد، پس به راستی که آن خندان و مورد بشارت به نعمت ­های بهشت است.

و در حدیث دیگری، امام حسین علیه­ السَّلام خطاب به جدّ اطهرشان پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه­ وآله­ وسلّم عرض کردند:

«و أنا یا جَـدّاه، و حَـقِّ رَبّی و حقِّکَ إن لَم یَـدخُلـوا

الجنَّه بَینَ یَدیَّ لَم أدخل قَبلهم و أطلُب مِن رَبّی أن یجعلَ قصورَهم مُجاوره لِقَصری یَوم القیامه.»5

ای جدّ من! به حقّ پروردگارم و به حقّ خودت قسم، اگر آنان (گریه­ کنندگان بر امام حسین علیه ­السّلام) پیش روی من داخل بهشت نشوند، قبل از آنان داخل نخواهم شد و از پروردگارم می­خواهم که قصرهای آنان را پهلوی قصر من قرار دهد در روز قیامت.

امام رضاعلیه­ السَّلام در حدیثی فرمودند:

«فعَلیٰ مِثلِ الحُسَینِ فلیَبکِ الباکون فَإنَّ البُکاءَ علَیه یَحُطُّ الذُّنوبَ العِظام.»6

پس بر هم­چون حسین، پس باید که گریه­ کنندگان بگریند که به راستی گریه بر او گناهان بزرگ را محو می ­کند.

برگرفته از کتاب باب الحسین

حسین درگاهی

1.الأمالی، شیخ صدوق: 140
2.همان: 596
3.کامل الزّیارات: 137
4.بحارالأنوار 44 : 293
5.البکاء للحسین علیه­ السّلام: 58
6.الأمالی، شیخ صدوق:128

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *