باب الحسین 19

باب الحسین 19

 

رحمت و دلسوزی امام حسین علیه­ السّلام ، حتّی به دشمنان

آیا حضرت رسول اکرم صلَّی ­الله­ علیه ­وآله­ وسلّم از دشمنانشان نفرت داشتند یا دلشان برای آن­ها می ­سوخت؟

همه­ ی رحمت خدای متعال، مقام نورانی خاتم الأنبیا است.

(و ما أرسَلناکَ إلّا رَحمَهً لِلعالَمین.)1

و ما تو را نفرستادیم مگر رحمت برای عالمیان.

امام باقر علیه ­السّلام فرمودند:

«نَحنُ رَحمَهُ اللهِ عَلیٰ خَلقِه.»2

ما رحمت خدا بر خلقش هستیم.

دلسوزی و رحمت خدای متعال چقدر است؟ اصلاً می ­شود فهمید؟! حدّی ندارد. وقتی این­طور است؛ ایشان برای کسانی هم که در ضلالت بودند، دلشان می­ سوخت.

در فرمایش پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه­ وآله­ وسلّم به ابن ­مسعودـ پس از ذکر عدّه ­ای از علما که منحرف می­ شوند و به تعبیرشان اشرار خلق اللّه بوده و آنان را اهل جهنّم دانسته­ اندـ آن­ حضرت گریستند. ابن­ مسعود گوید: ما نیز به ­خاطر گریه­ ی ایشان گریستیم و عرض کردیم:

یا رسول الله! ما یُبکیکَ؟

ای رسول خدا! چه چیز موجب گریه­ ی شما شد؟

فرمودند:

«رَحمهً لِلأشقیاء.»3

به خاطر ترحّم و دلسوزی برای اهل شقاوت.

حالا با توجّه به این مطلب، پیامبر اکرم صلَّی ­الله ­علیه­ وآله ­وسلّم در مورد امام حسین علیه ­السَّلام فرمودند:

«حُسینٌ مِنّی و أنا مِن حُسین.»4

حسین از من است و من از حسین­ ام.

و در آن حدیث بخشش و عطیّه­ ی ایشان به امام حسن و امام حسین علیهماالسَّلام فرمودند:

«و أمَّا الحُسَین، فأنحَلُه الجودَ و الرَّحمَه.»5

و امّا حسین، پس جود و رحمتم را به او بخشیدم.

در یک نقلی آمده است، در یکی از مواردی که روز عاشورا، امام حسین صلوات ­­الله­ علیه می گریستند و حضرت زینب سلام الله علیها علّت آن گریه را از ایشان پرسیدند، آن­ حضر ت فرمودند:

«یا أُخیَّه! أبکی عَلیٰ هٰؤُلاءِ الَّذینَ سیَدخُلونَ النّار بِسَبَبی.»6

خواهر جانم! بر این­ هایی گریه می­ کنم که به سبب (کشتن) من به جهنّم داخل خواهند شد.

وجود اقدس پیامبر اکرم صلَّی­ الله­ علیه ­وآله ­وسلّم در مرتبه­ ای نیستند که زشتی­ های مردم در ایشان اثر کند و ایشان را از آن­چه خواست خدای متعال است برگرداند؛ خدای متعال اصلاً ایشان را برای همین آفریده که ترحّم کنند. از جلوه­ های ترحّم این است که رسول ­اللّه صلَّی­ الله­ علیه­ وآله­ وسلّم را از نزد خودش بفرستد بین مردم.

خود ایشان فرمودند:

«إنَّما أنَا رَحمَهٌ مُهداه.»7

این است فقط که من رحمت اهداشده هستم.

و نیز فرمودند:

«إنَّما بُعِثتُ رَحمَهً.»8

من تنها به خاطر رحمت مبعوث شدم.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

الأنبیاء (21) : 107
بحارالأنوار 26 : 248، از بصائرالدّرجات
همان 74: 101، از مکارم الأخلاق
همان 43 : 261، از کشف الغمّه
همان 43 :264، از خصال
الحسین علیه­ السّلام و الوهابیّه : 117
کشف الغمّه : 9
بحارالأنوار 10 :30، از الاحتجاج

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *