باب الحسین 20

باب الحسین 20

 

اگر بنا نبود که خدای متعال بر خلایق رحمت آورد، رسولش را نزد خودش نگه می­ داشت. اصلاً این­که دیگران خلق شـوند و رسول اللّه صلَّی­ الله­ علیه ­وآله ­وسلّم بیایند طرف آن­ها و با آن­ها باشنـد و برای هدایتشان دل بسـوزانـند، همـه بـرای رحمت بـه مردم بوده است. در قرآن هم می­ خوانیم:

(إلّا مَن رَحِمَ رَبُّکَ و لِذٰلِکَ خَلَقَهُم.)1

خدای متعال برای این آفریده که رحم کند.

حالا اگر کسی در این مسیر واقع شود، رحمت را یافته، دلش برای مردم می­ سوزد. شما نسبت به بچّه­ ی کوچک و خردسالتان چه حالی دارید؟ وقتی می­ خواهید برایش کاری انجام دهید، اگر گریه کند، جیغ بکشد یا شما را بزند و … چه می­ کنید؟ با محبّت، دست و پایش را می­­ گیرید و کارتان را انجام می­ دهید.

خدای متعال، پیامبر اکرم و ائمّه­ ی اطهار صلوات ­الله ­علیهم به مراتب از پدر و مادر مهربان­تر و دل­سوزتر هستند.

امام رضـا علیه ­السَّلام در حدیثی کـه در مـورد اوصـاف امام است می­ فرمایند:

«أشفَق عَلَیهم مِن آبائِهم و أُمَّهاتِهم.»2

(امام علیه ­السّلام) نسبت به مردم از پدران و مادرانشان مهربان­تر و دل­سوزتر است.

ما در مشکلات چه می­ کنیم؟ داد و قـال راه می­ انـدازیم، شلـوغ می­ کنیم و … آن­ها می­ دانند، ما نمی­ دانیم و در اثـر نادانی این کار را می­ کنیم. او که می­ خواهد ما را به جایی برساند، رحمتش را بر ما اِعمال می­ کند.

در حدیثی فرمودند:

«و اللهِ ما یَمنَعُنی جَهلُکُم مِنَ الحِلمِ عَنکُم و تَغَمُّدِ زَلّاتِکُم و هفَواتِکُم و الرَّأفَهِ بِکُم و العَفوِ عَنکُم.»3

قسم به خدا که نادانی شما مرا از بردباری نسبت به شما و پوشیدن لغزش­ها و گناهانتان و مهربانی به شما و عفو از شما باز نمی­ دارد.

رسول اللّه صلَّی ­الله­ علیه­ وآله ­وسلّم «رحمهٌ للعالمین» هستند. امام زمان سلام­ الله­ علیه هم «رحمهٌ للعالمین» هستند.

خدای متعال در حدیث لوح در مورد امام زمان علیه­ السَّلام فرمود:

«و أُکَمِّلُ ذٰلِکَ بِابنِهِ م ح م د رَحمَهٌ لِلعالَمین.»4

و این (سلسله ­ی امامان) را به پسرش م ح م د (یعنی حجّهبن الحسن العسکری علیهماالسَّلام) که رحمت برای عالمیان است، کامل می­ کنم.

ایشان رحمت هستند؛ همان رحمت و رأفتی می­ باشند که دل­ها را جمع می­ کنند. در عالَم تشریع که اختیار است؛ (لا إکراهَ فی الدّینِ). آن رحمت واسعه، آن رحمت همه­ گیر، ایشان هستند که بدون اجبار باعث جمع­ شدن همه بر یک دین می­ شوند.

خوبی­ کردن امام حسین علیه­ السّلام به بدی­ کنندگان

یک نکته­ ی خیلی قیمتی این است:

خوبی­ کردن به خوب­ ها هنر نیست، خوبی به بدها هنر است.

این­که امیرالمؤمنین صلوات ­الله ­­علیه با یک توجّه، دست ابن­ ملجم را خشک نمی­ کنند؛وجود مقدّس سیّدالشّهدا علیه­ السَّلام با یک توجّه، شمر را تکّه­ تکّه نمی ­کنند، نفَسَش را نمی ­بُرند؛ این­که وجود مقدّس امام زمان علیه ­السَّلام به ناسپاس­ هایی مثل ما روزی می­دهند، نفَس می­ دهند؛ این به خاطر این است، به ما برنمی­ گردد، لیاقت ما نیست. این به هنر اولیای خدا برمی­ گردد.

خوبی­ کردن به بدها هنر است نه خوب­ ها؛ خوب­ها که خوب هستند.

امام باقر علیه ­السَّلام می­ فرمودند:

«إنّا أهلُ بَیتٍ نَصِلُ مَن قَطَعَنا و نُحسِنُ إلیٰ مَن أساءَ إلَینا.»5

به­ راستی که ما اهل بیت می­ پیوندیم به کسی که از ما بریده است و خوبی می­ کنیم به کسی که به ما بدی کرده است.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

هود (11) : 119
بحارالأنوار 25 :117، از معانی­ الأخبار
اخلاق محتشمی، خواجه نصیرالدّین طوسی : 266
الکافی 1 : 528
قرب الاسناد : 387

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *