باب الحسین 21

باب الحسین 21

 

امام حسین علیه ­السّلام ، مهربان­تر و دلسوزتر از پدر و مادر

بچّه ­ی آدم وقتی به آدم بدی می ­کند، کار بد و زشت می ­کند، آدم ناراحت می ­شود، دلش به حال او می­ سوزد. وقتی بچّه شلوغ می­ کند، مادر او از او کینه به دل نمی­ گیرد؛ عکس ­العمل نشان می­ دهد ولی همان عکس­ العمل تند او از سرِ دلسوزی است.

امام رضا علیه­ السَّلام در آن حدیث­ که در مورد صفات امامان علیهم ­السَّلام بود فرمودند:

«أشفَق عَلَیهِم مِن آبائِهم و أُمَّهاتِهم.»1

نسبت به آنان (مردم) از پدرانشان و مادرانشان مهربان­تر و دلسوزتر هستند.

من همیشه می­ گویم که بهترین هر چیزی را شما می­ خواهید به دنبالش باشید و در معارف دینی و تربیت دینی پیدا کنید، در عاشورا و واقعه­ ی کربلا می­ شود پیدا کرد. آن خطبه­ هایی که امام حسین علیه­ السَّلام خـواندند، صحبت­ هایی کـه کردند، وقـتی بـه آن لحن نگاه می­ کنید دلسوزانه است؛ حتّی آن گفت­ وگویی که نقل می­ کنند: زمانی که آن ملعون روی سینه­ ی مبارک حضرت نشسته بود، حضرت فرمودند: «آیا مرا می­ کُشی؟! با این­که می­ دانی من کیستم!»2 این یعنی چه؟! این لحن ایشان دلسوزانه است.

رفتار زیبای اهل بیت علیهم­ السّلام ؛ پاسخ بدی به نیکی

این حدیثی که پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه ­وآله­ وسلّم فرمودند:

«سَیَأتی عَلیٰ أُمَّتی زَمانٌ لایَبقیٰ مِنَ القُرآنِ إلّا رَسمُهُ و لا مِنَ الإسلامِ إلَّا اسمُهُ.»3

زمانی بر امّت من خواهد آمد که از قرآن به­ جز رسم آن و از اسلام به ­جز اسم آن باقی نمی­ ماند.

این­که فقط اسمی از دین و نوشته­ ای از قرآن باقی مانده، این­ها همه ­اش مربوط به نکبت غیبت ولیّ خداست. فکر نکنید که فقط دین گم شده، بلکه به قول معروف: آش با جایش گم شده است. نه فقط در دنیا، بلکه حتّی در خانواده که عنصر اصلی جامعـه است. بعد از آن می­ شود دنیا و جهان. بیایید پایین­ تر، در زندگی فردی انسان؛ ما حتّی خودمان را گم کرده ­ایم. ما همیشه می­گوییم: انسان فقط گوشت و پوست نیست؛ عاطفه هم هست. امّا این کجاست؟! چه کسی دوست داشتن بلد است؟! چه کسی مهربان بودن بلد است؟! فقط همان مقدار که به طور غریزی وجود دارد؛ اگر کسی به ما خوبی کرده باشد از ته دلمان دوستش داریم؛ نه به اختیار خودمان، بلکه غریزی و بر اساس فطرتمان. ولی وجود مقدّس اهل بیت صلوات­­ الله ­علیهم همانی هستند که خدای متعال می­ فرماید:

(و لا تَستَوِی الحَسَنَهُ و لَا السَّیِّـئَهُ إدفَع بِالَّتی هِیَ أحسَنُ فَإذَا الَّذی بَینَکَ و بَینَهُ عَداوَهٌ کَأنَّهُ وَلِیٌّ حَمیمٌ.)4

هرگز نیکی و بدی برابر نمی­ باشد. (ای رسول ما) بـدی را به آن­چه نیکوتر است دفع کن (پاسخ ده)، پس آن هنگام آن کسی که میان تو و او دشمنی است گوییا که او دوستی صمیمی است.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

1- عیون أخبارالرّضا علیه ­السّلام 1 : 203

2-معالی السّبطین 1 : 24

3-سفینهالبحار: ذیل واژه­ی «زمن»

4-فصّلت (41) : 34

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *