باب الحسین 26

باب الحسین 26

 

تأثیر رحمت و محبّت امام حسین علیه­ السّلام در انسان

با گریه می ­گفت: آقا! بنده جسارت می ­کنم ولی عرض می­ کنم که به نظر من امام زمان علیه ­السَّلام هم در خانه ­ی امام حسین علیه­ السَّلام حواله دارند. بـه همین دلیل است کـه صبح و شـام برای آن­ حضرت گـریه می­ کنند.

هر وقت می­ گفت، با گریه می ­گفت: من مطمئنّ ­ام که اگر کسی به قصد دزدی از طلاهای حرم مطهّر امام حسین علیه ­السَّلام آن­جا برودـ به شرط آن­که مؤدّب باشدـ امام حسین علیه ­السَّلام کمکش می­ کند.

او آن­ چنان حسینی بود که بوی امام حسین علیه ­السَّلام از او استشمام می­ شد. دلش آن­ چنان در محبّت ایشان می ­سوخت که سوختن را در او احساس می­ کردی. رحمه اللّه علیه رحمه واسعه.

من وقتی با او آشنا شدم، با چشم خود دیدم؛ لذا باور کردم که صِرف محبّت جدّی و صادقانه­ و شدید اهل بیت علیهم ­السَّلام، آدم را آدم می­ کند؛ چون خانـه­ ی دل را از غیر آنـان خـالی می ­سـازد، آن­گاه آدم آن­چنان آدم می­ شود که صاحب دَم می­ شود، صاحب نفَس می­ شود. نه بد می­ خواهد و نه بد عمل می­ کند. هر محبوبی در محبّت خود حاضر است و امام علیه ­السَّلام اصل و معدن و مصدر همه ­ی خوبی ­هاست.

رحمت بی­ نهایت امام حسین علیه ­السّلام

در زیارت اربعین عرض می ­شود:

«فَأعذَرَ فی الدُّعاءِ و مَنَحَ النُّصح.»

پس در دعوتش جای عذر و بهانه ­ای باقی نگذاشت و از خیرخواهی دریغ نورزید.

می­ گویند: وجود مبارک امام حسین علیه­ السَّلام بر آن ملعون از ازل تا ابد که بر سینه­ ی مبارکشان نشسته بود هم دلشان سوخت و او را نصیحت کردند.1

و می ­گویند: مرحوم ملّا آقا دربندی أعلَی ­الله ­مقامه ­الشّـَریف نزد ضریح مطهّر حضرت سیّدالشّهدا علیه­ السَّلام گریه می­ کرد و به آن­ حضرت عرض می­ کرد: یا اباعبداللّه! به حقّ مادر بزرگوارتان حضرت زهرا سلام­ الله­ علیها، از شمر شفاعت نکنید!

یا أرحم الرّاحمین، یا اباعبداللّه!

امام حسین علیه ­السّلام و بهشت

خلق بهشت و حورالعین از نور امام حسین علیه­ السّلام

پیامبر اکرم صلَّی ­الله­ علیه­ وآله ­وسلّم در آن حدیثی که راجع به خلقت آفریدگان از نور مقدّس خمسه­ ی طیّبه صلوات ­­الله ­علیهم است، در مورد امام حسین علیه­ السَّلام فرمودند:

«… ثُمَّ فَتَقَ نورَ الحُسَینِ فَخَلَقَ مِنهُ الجَنَّهَ و الحورَ العِینَ، فَالجَنَّـهُ و الحُورُ العِینِ مِن نورِ وَلَدِیَ الحُسَینِ و نورُ وَلَدِیَ الحُسَینِ مِن نورِ اللهِ، و وَلَدِیَ الحُسَینُ أفضَلُ مِنَ الجَنَّهِ و الحُورِ العِینِ.»2

سپس (خدای متعال) نور فرزندم حسین را شکافت، پس از نور او بهشت و حورالعین را آفرید. پس بهشت و حورالعین از نور فرزندم حسین است و نور فرزندم حسین از نور خداست و فرزندم حسین برتر از بهشت و حورالعین است.

خلق شدن بعضی از مخلوقات «از مقام نورانی» هر کدام از خمسه­ ی طیّبه علیهم­ السَّلام ؛ به این معنی است که: مخلوقات از افعال آنان و مخلوق ایشان می­ باشند.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

1- تذکره الشّهدا 2 : 150

2- بحارالأنوار 15 : 11، از کنز جامع الفوائد و تأویل الآیات الظّاهره

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *