باب الحسین 3

باب الحسین 3

 

و برای حسینی شدن، محبّت او را باید در خود حاضر داشت. دلی که محبّت سیّدالشّهدا علیه السَّلام در او حاضر باشد همین جا در بهشت است. دوری و نزدیکی به دیگری به میزان محبّت به اوست.
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه فرمودند:
«أقرَبُ القُربِ مَوَدّاتُ القُلوب.»1.
نزدیک ترین نزدیکی ها، دوست داشتن قلب هاست.
و گریه نشانه ی محبّت است؛ نشانه ی جوشش محبّت و سوزش آن است. «محبّت» فرع بر «معرفت» است.
امام صادق علیه السَّلام فرمودند:
«الحُبُّ فَرعُ المعرِفَه.»2.
محبّت فرع (شاخه ی) معرفت است.
برای انسان، «حُسن» و «احسان» فطرتاً دل رباست؛ پس:
شناخت حَسن، حسین و محسن دل رباست و مصیبت بر آنان جان گداز.
به این دلیل است که برای توجّه به معرفت فطری حسینی و شوراندن محبّت به او روضه می خوانند؛ ذکر مصائب او را می گویند و گریه می کنند تا حسینی شوند و به روضه ی او درآیند.
آن که حسینی شد، به هر جا که امام حسین علیه السَّلام در آید او نیز در می آید. خدای متعال به ایشان فرمود: (وَ ادخُلی جَنَّتی)3 به بهشت من در آ! حبیب، حبیب را جدا از خود نمی خواهد؛ بلکه نزدیک ترین به خود می خواهد، و این همان فرمایش رسول الله صلَّی الله علیه وآله و سلّم و نقش نگین است:
«أحبَّ اللهُ مَن أحَبَّ حُسَیناً.»4 ، از کامل الزّیارات.
خدای دوست دارد کسی را که حسین را دوست بدارد.
پس عجیب نیست که هدایت و نجات در انحصار اوست:
پیامبر اکرم صلَّی الله علیه وآله فرمودند:
«إنَّ الحُسَین مِصباحُ الهُدیٰ و سَفینهُ النّجاه.»5
به راستی که حسین، چراغ هدایت و کشتی نجات است.
«و أمَّا الحُسَین… بابُ نَجاهِ الأُمَّه.»6.
و امّا حسین … درگاه نجات اُمّت است.
و الحمد لله کما هو أهله و مستحقّه
که «شرف یافت نامم ز نامت حسین»

برگرفته از کتاب باب الحسین
حسین درگاهی
1- شرح غررالحکم 2: 405
2- بحارالأنوار 67: 22، از مصباح الشّریعه
3- الفجر (89) : 30
4- بحارالأنوار 43: 271
5- مدینه المعاجز 4: 53.
6- الأمالی، شیخ صدوق: 115

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *