باب الحسین 35

باب الحسین 35

 

سوره­ی فجر ؛ سوره ­ی امام حسین علیه ­السّلام

سوره­ ی فجر، سوره­ ی امام حسین علیه­ السَّلام است.

امام صادق علیه ­السَّلام فرمودند:

«اقرَءُوا سُورَهَ الفَجرِ فی فَرائِضِکُم و نَوافِلِکُم فَإنَّها سُورَهُ الحُسَینِ­ بنِ­ عَلیّ علیهما­السَّلام وَ ارغَبُوا فِیها رَحِمَکُمُ اللهُ تَعالى‏ . فَقالَ لَهُ أبُوأُسامَهَ ـ و کانَ حاضِرَ المَجلِسِ ـ : و کَیفَ صارَت هٰذِهِ السُّورَهُ لِلحُسَینِ علیه ­السَّلام خاصَّهً؟ فَقالَ: أ لا تَسمَعُ إلىٰ قَولِهِ تَعالَى‏ (یا أَیَّتُهَا النَّفسُ المُطمَئِنَّهُ ارجِعی إلىٰ‏ رَبِّکِ راضِیَهً مَرضیَّهً فَادخُلی فی عِبادی و ادخُلی جَنَّتی‏)إنَّما یَعنِی الحُسَینَ بنَ عَلیٍّ علیهماالسَّلام فَهُوَ ذُو النَّفسِ المُطمَئِنَّهِ الرّاضِیَهِ المَرضیَّهِ و أصحابُهُ مِن آلِ مُحَمَّدٍ صلوات ­الله علیهم الرّاضوانَ عَنِ اللهِ یَومَ القیامَهِ و هُوَ راضٍ عَنهُم و هٰذِهِ السُّورَهُ فی الحُسَینِ بنِ عَلیٍّ علیهما­السّلام و شیعَتِـهِ و شیعـهِ آلِ مُحَمَّدٍ خاصَّـهً، مَن أدمَنَ‏ قِراءَهَ “و الفَجرِ” کانَ مَعَ الحُسَینِ علیه ­السّلام فی دَرَجَتِهِ فی الجَنَّهِ إنَّ اللهَ عَزیزٌ حَکیمٌ.» 1

سوره ­ی فجر را در نمازهای واجب و مستحبّتان بخوانید که آن سوره­ ی حسین­ بن­ علی علیهماالسَّلام است و در آن رغبت کنید؛ خدای تعالی شما را رحمت کند.

ابواسامه که در مجلس حاضر بود به آن­ حضرت عرض کرد: چگونه این سوره به طور خاص برای حسین علیه ­السّلام است؟

حضرت فرمودند: آیا نشنیده ‏اى سخن خدای تعالی را ‏: (یا أَیَّتُها النَّفسُ المُطمَئِنَّهُ، ارجِعِی إلىٰ رَبِّکِ راضِیَهً مَرضِیَّهً، فَادخُلِی فِی عِبادِی وَ ادخُلِی جَنَّتِی)؟ همانا یعنی حسین­ بن­ علی علیهماالسّلام؛ پس او صاحب نفس مطمئنّه­ ی راضیه­ ی مرضیّه است و اصحاب او از آل محمّد صلوات ­الله­ علیهم راضی هستند از خدا روز قیامت و او از آنان‏ راضی است، و این سوره به طور خاص در مورد حسین ­بن­علی علیهماالسَّلام و شیعیان آل محمّد است. هر کس بر قرائت سور ه­ی “و الفجر” مداومت کند با حسین­ بن ­علی علیهماالسَّلام می­باشد در درجه­ ی او در بهشت. به راستی که خدا صاحب عزّت است و حکیم.

درست است که آیات شریفه­ ی آخر سوره­ ی فجر مختصّ امام حسین علیه ­السَّلام است؛ امّا فرموده ­اند که این سوره مختصّ ایشان است؛ پس اگر چنین باشد که هست، خود این سوره اگر درست خوانده شود، وجود مبارک سیّدالشّهدا را برای آدم وجدانی می­کند؛ لذا اگر کسی این سوره را قرائـتاً بخواند؛ یعنی با همه­ ی وجودش بخواند و مداومت کند، امید این هست که یک وقتی به خودش بیاید و ببیند که وجود مبارک سیّدالشّهدا صلوات ­­الله ­علیه را که توصیف کردنی نیست ـ که معرفت وصف ­کردنی نیست، بلکه از قبیل وجدانیات است ـ در همه­ ی وجود خودش می­ یابد.

حال با توجّه به این­که مداومت چهل روزه خاصیّت دارد، شما به این سوره­ ی شریفه ـ هر طور که قلباً رغبت داریدـ مداومت کنید. اگر توفیق نماز شب داشتید، در نماز شفع بخوانید و نیز در نمازهای واجب. اگر حفظ نیستید، بعد از نماز بخوانید یا در نماز از روی قرآن بخوانید. اگر هم چیزی نصیبتان شد، غنیمت بدانید.

البتّه آن مداومت در رسیدن انسان به ولایت ولیّ اللّه؛ ولایت الاهیّه خیلی مؤثّر است.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

-1‏ بحارالأنوار 44 : 219، از کنزالفوائد و تأویل الآیات

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *