باب الحسین 39

باب الحسین 39

 

جلوه ­های وجود مقدّس سیّدالشّهدا و امام عصرعلیهما­السّلام

اوّلین قصد و اوّلین هدف وجود مقدّس ولیّ اللّه در افعالی که از ایشان شرف صدور پیدا می­ کند، جلوه­ ی خودشان است، تجلّی خودشان است، معرّفی خودشان است؛ لذا در واقعه­ ی کربلا نیز چنین است. چشم­هایتان را باز کنید، خدا می­ داند به این عزاداری که الحمد للّه قسمت ما شده، قسمت بچّه­ شیعه ­ها شده؛ که روضه می ­خوانند، گریه می­ کنند، به سر و صورت می ­زنند، این است که وجود مبارک امام حسین علیه ­السَّلام را با همه­ ی وجودشان می ­یابند.

چشم­هایتان را باز کنید و ببینید. همان موقع که دلتان می ­سوزد و شروع می­ کنید به گریه­ کردن و عزاداری برای آن وجود مبارک، خودتان را پُر از ایشان می ­بینید؛ موطن نفستان را مملوّ از ایشان می­ بینید. مگر محبّتشان نیست؟

هر جا محبّت بود، محبوب هم همان ­جاست؛ یعنی حضور ایشان را می ­یابید. دارم پرده از این راز برمی­ دارم: شما حضورشان را می ­یابید، نه این­که شما چشم و گوش و سر را ببینید؛ حضور وجود مبارک ایشان را در موطن نفستان، در تنتان، در سینه ­تان می ­یابید. آیا این به ­جز این است که وجود مقدّس ایشان خواسته که به این کار خودشان را علنی کنند؟ ما که قادر نیستیم، کسی قادر نیست که وجود مبارک ایشان را تعریف کند و پرده از روی مبارکشان بیندازد. خودشان خواسته­ اند. به چه چیزی؟ به همین فعلی که انجام داده ­اند.

مطلب بعد این است: مقام نورانی ولیّ الله، اسم اعظم خدای متعال است. اسم اعظم چندین خاصیّت دارد. یکی از آن­ها این است که هر کسی خدای متعال را به اسم اعظمش قسم بدهد، خواسته­ ای که از خدای متعال داشته باشد مستجاب و برآورده می ­شود؛ لذا با این استدلال، اصلاً واقعه­ ی کربلا، مجموعه­ اش، جلوه­ ی جمال وجود مبارک سیّدالشّهداست. آن­که امام زمان علیه ­السَّلام در مورد (کهیعص) فرموده ­اند:

“کاف” کربلاست،”هـاء” هلاک عتـرت است، “یاء” یزید، ظلم­ کننده­ به امام حسین علیه­ السَّلام است، “عین” عطش آن حضرت، “صاد” صبر ایشان است.1

مجموعه­ ی واقعه­ ی کربلا ازاین پنج عنصر تشکیل شده است. حالا اگر در این واقعه، اسم اعظم خدای متعال جلوه نکرده، پس چیست؟! این که در مجموعه­ ی دعاها اگر جست­وجو کنیم، دو مورد پیدا کرده ­ام ـ اگر کسی حوصله کند و بگردد، شاید بیشتر هم پیدا کند ـ عجیب است که در هر دو دعـا، قبل از کهیعص، اسم خدای متعال سه بار گفته می­ شود. در یکی می­ گوید:

«یا قُدّوس یا قُدّوس یا قُدّوس یا کهیعص.»2

و در دیگری:

«یا اللهُ یا اللهُ یا اللهُ یا کهیعص.»3

در ظهور وجود مقدّس صاحب الزّمان هم همین اتّفاق می ­افتد؛ لذا در همین دعاها، «یا حمعسق» ناظر به ظهور امام زمان علیه­السَّلام است.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

1- تفسیر کنزالدّقائق 8 : 191 ، از الاحتجاج

2-مصباح المتهجّد 1 : 145

3-اقبال الأعمال 1 : 425

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *