باب الحسین46

باب الحسین46

 

در عالَم معنا بُعد منزل نیست؛ لذا به محض نیّت و قصد، شما در مقصد حاضر می ­شوید. در عالَم خارج و مُلک است که برای رسیدن به قصد، موادّ و وسایل حاضر و فاصله باید طی شود. «مکان» به عنوان یکی از عناصر ایجاد فاصله بلکه خود فاصله در عالَم مُلک است که فاصله ایجاد می ­کند، حتّی در زمان؛ وگرنه در عالَم معنا خواستن، داشتن است.

به همین دلیل است که انسان در هر جایی که خود را باطناً قرار دهد، همان ­جا حاضر خواهد بود؛ در حرم یا در حرام و این پرده­ ای از شدّت اهمّیّت توجّهات انسان است. یکی از دلایل اهتمام معلّمان و مربّیان الاهی بر صدور احکام و توضیح و تبیین آن­ها در تنظیم و تصحیح توجّهات، همین مطلب است.

ما اوّلاً همان جایی هستیم و همان کسی هستیم که خود در ذهنیّات و نیّاتِ خود آن را برقرار کرده ­ایم؛ لذا این مطلب که گفته ­اند: «بُعد منزل نبوَد در سفر روحانی»، درست است و آن­چه از کردار و رفتار بعد از هر نیّتی و در رابطه با آن انجام می ­شود برای تحقّق و تعیّن بیرونی آن است؛ وگرنه خود آن معنا به محض نیّت آن در باطن تحقّق یافته است.

امیرالمؤمنین صلوات ­­الله­ علیه فرمودند:

«المَرءُ حَیثُ یَجعَلُ نَفسَه.» کنزالفوائد 2 : 182

آدمی در جایی است که خود را در آن قرار می­ دهد.

امام جواد علیه ­السَّلام فرمودند:

«القَصدُ إلَی اللهِ تَعالیٰ بِالقُلوبِ أبلَغ مِن إتعابِ الجَوارِحِ بِالأعمالِ.» بحارالأنوار 75 : 364، از الدّرّه الباهره

قصد خدای تعالیٰ با قلب ­ها، از به سختی انداختن اعضای بدن به وسیله­ ی اعمال، رساننده ­تر (به مقصود) است.

انگیزه­ ی همه­ ی اعمال و داعی در آن­ها یا خوف است یا رجا یا حبّ: خوف از مضرّتی، امید جلب منفعتی و یا به انگیزه­ ی حبّ محبوبی.

ولیّ اللّه، حُبّاً تسلیم محض و محض تسلیم ولایت الاهی است. «کربلا» جلوه­ی محبّت است و «محبّت» اعلا نیّت است. کربلا تجلّی تامّ و تمام این «أشدّ حُبّاً» عبارتی از زیارت جامعه­ ی کبیره است که مواجهان خود را بر این بستر و مقصد می­ غلتاند.

برای کربلایی شدن باید از سرِ خطّ رفتار کربلایـیان آمده و از آن­جا شروع کرد. «نیّت»، سرِ خطّ است؛ آنان جانشان را برای خدای متعال نذر امام حسین علیه ­السَّلام کرده بودند.

در خانه اگر کس است، یک حرف بس است

«اَلسَّلامُ عَلیکَ یا أباعَبد­الله و عَلَی الأرواحِ الَّتی حَلَّت بِفنائک.»

یعنی: سلام بر کسانی که خود را قربان شما کردند.

آن­که قربانی می­ کند با سلامتی و سوغاتی برمی ­گردد و آن­که قربان می ­شود همان­ جا می ­ماند. آن­که دورِ خانه می­ گردد، برمی­ گردد و آن­که دورِ صاحب­خانه می­ گردد، می ­ماند.

پس: سلام بر جان­ هایی که در درگاه تو فرود آمده قربان تو شدند و همان­ جا ماندند.

صداقت در گفتن: «یا لَیتنی کُنتُ مَعَهُم» ای کاش با آنان بودم که به آن، اتّصال و الحاق به ساحت مقدّسه­ ی امام حسین علیه­السَّلام حاصل می ­شود، گفتن آن با حسرت است؛ حسرت داشتن در جدا ماندن از ایشان.

زندگی با محبّت امام حسین علیه ­السّلام

اگر کسی بخواهد از این جلوه، از این محبّت، از این معرفت که از ساحت مقدّس سیّدالشّهدا ارزانی خلایق شده بهره­ ی پُری برده باشد، یک قاعده دارد؛ آن هم این است که: با محبّت سیّدالشّهدا زندگی کند، نه فقط وقتی که روضه می­ خوانند، نه فقط ایّام محرّم؛ بلکه همیشه با سیّدالشّهدا صلوات­­ الله ­علیه و محبّت ایشان زندگی کند.

به عبارت دیگر، هیچ چاره ­ای ندارد مگر این­که حسینی شود، با آن محبّت دل خودش را بسوزاند؛ برسد به جایی که بتواند هـر روز خودش ـ نـه فـقط وقتی کـه روضه­ می­ خواننـدـ به یک «اَلسَّلامُ علیک یا أباعَبد­الله» گریه کند، بتواند با یک مُهر کربلا که الحمد للّه الآن دَم دستِ همه هست، کربلا برود و برگردد. إن شاء اللّه قدرش را بدانید.

برگرفته از کتاب باب الحسین

اثر حسین درگاهی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *