در یاد سفر قسمت بیست و سوم

در یاد سفر قسمت بیست و سوم

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

صحبت از انحای ذکر الموت بود. نحوه سوم از انحای ذکر الموت، به یاد مرگ افتادن با توجه به خصوصیات مردن و بعد از مردن است. لذا در قرآن می خوانیم:“ واذا قیل لهم اتقوا ما بین ایدیکم و ما خلفکم لعلکم ترحمون1 ” هنگامی که به ایشان گفته شود که پاس دارید، مراقب باشید، حواستان جمع باشد نسبت به آنچه پیش روی خود دارید و آنچه پشت سر خواهید گذاشت، شاید که مورد رحمت واقع شوید.
پس به این ترتیب صریح قرآن می فرماید که علی الدوام حواستان باشد به آنچه که پیش رویتان هست. یعنی آن مراحلی که پیش رویتان خواهید داشت و آنچه پشت سر گذاشتید. یعنی حواستان جمع باشد به آنچه دارید انجام می دهید از اعمالی که دارید و حساب و کتابی که خواهید داشت و موت و قبر وقیامتی که خواهید داشت. «اتقوا» یعنی علی الدوام یادتان باشد و اگر این کار را بکنید «لعلکم ترحمون»، انشاء الله شاید مورد رحمت واقع شوید.
در بعضی از روایات فرموده اند: ‌آنجایی که خداوند فرموده لعلّ، شاید، یعنی یک امیدواری داده ولی به تعبیری شاید وعده ای داده، وعده خوشی داده، ولی فرموده شاید. چرا فرموده شاید؟ اگر حتم بود چرا فرموده شاید؟ ‌یک دلیلش قاعدتا این است و یک حکمتش این است که نشان بدهد که علی ای حال خدای متعال موظف نیست، مجبور نیست و ما مستحق نیستیم و با این کارمان به خدا حق پیدا نمی کنیم ما باید اینکار را بکنیم. ما وظیفه مان است.
خدای متعال هم خواست می کند، نخواست نمی کند. ولی در حدیث هست فرمودند خدای متعال( این نشان دهنده قدرت و اختیار خدای متعال است) این کار را به کرم خودش می‌کند.

1- یس/45

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *