در یاد سفر قسمت سی ام

در یاد سفر قسمت سی ام

 

باسمه تعالی و بذکر ولیه

اثر دوم، زهد است. ابو عبیده به امام باقر « علیه السلام » عرض کرد: فدایتان شوم برای من سخنی بفرمایید تا از آن بهره ببرم.
امام فرمودند:“ یا ابا عبیده! اکثر ذکر الموت، فما اکثر ذکر الموت انسان الا زهد فی الدنیا ”1 ای ابا عبیده موت را زیاد یاد کن پس نیست انسانی که موت را زیاد یاد کند، مگر آنکه در دنیا گرایش به زهد پیدا کند.
نکته ای را که اینجا می خواهم خدمتتان عرض کنم، این است که وقتی ما می گوییم از آثار ذکر الموت مثلا زهد است، خوب همین زهد هم برای خودش آثار و نتایجی خواهد داشت. آثار و نتایجی هم به همین زهد مترتب است. یعنی اینطور نیست که شما ذکر الموت کردید و به زهد رسیدید و متوقف شدید. خود همین زهد لوازمی خواهد داشت، آثار و نتایجی خواهد داشت. در بقیه موارد هم همین شکلی است.
در اینجا به ذکر چند روایت در این باب می پردازیم:
از امیر المومنین « صلوات الله علیه »:“ من اکثر ذکر الموت رضی من الدنیا بالکفاف”2 هر کس مرگ را بسیار یاد کند، از مال به اندازه نیاز راضی می شود.
باز از آن حضرت نقل شده که فرمودند:“ من ایقن بالخره سلاعن الدنیا”3 هر کس به عالم آخرت یقین داشته باشد دنیا را فراموش خواهد کرد.
حدیث بعدی از شرح مصباح الشریعه است. در ضمن این حدیث یک نحوی از ذکر الموت را هم خود حضرت تعلیم می دهند.
امام صادق « علیه السلام »:“ لو لم یکن للحساب مهوله الا حیاء العرض علی الله تعالی … کفی بنا حاسبین.4 فرمودند: اگر برای روز حساب چیزی جز ترس عرضه اعمال در پیشگاه خدا، جز شرمندگی و حیا از عرضه اعمال در پیشگاه خدا و رسوایی دریده شدن پرده از کارهای پنهانی انسان نبود، هر آینه سزاوار بود که انسان هرگز از فراز کوهها فرود نیاید، در جای آباد شده ای ماوی نگزیند، به خوردن و آشامیدن و خوابیدن جز به مقدار کفاف و برای پیشگیری از تلف شدن نپردازد. و این چنین عمل می کنند، آنان که در هر نفس کشیدنی بر پا شدن قیامت را با تمام سختی ها و وحشت های آن در می یابند و با دیده دل خود می بینند که در مقابل خدای قادر قهار ایستاده و آماده حسابرسی هستند. گویا به عرصات قیامت فرا خوانده شده و در مراحل سخت و جانکاه آن مورد باز خواست هستند. خدای تعالی می فرماید: اگر عملی به اندازه خردلی باشد آنرا می آوریم و ما برای رسیدن به حساب کفایت می کنیم. یکی از ائمه فرموده است: خویشتن را محاسبه کنید پیش از آنکه حسابرسی شوید و کارهای خود را بسنجید پیش از آنکه سنجیده شوید.
و قال ابوذر( رضی الله عنه ): ذکر الجنه موت و ذکر النار موت، فیا عجبا لمن یحیی بین موتین.”5 ابوذر می فرمود: یاد بهشت مرگ است، یاد دوزخ نیز مردن است و شگفت از آدمی که چگونه بین دو مرگ به زیستن ادامه می دهد (بهشت و جهنم- ذکرالموت)
“ روی ان یحیی بی زکریا علیه السلام : کان یفکر فی طول اللیل فی امر الجنه و النار فیسهر لیلته ولا تاخذه النوم، ثم یقول الصباح: اللهم این المفر و این المستقر؟‌ اللهم الیک.” 6
ونیز روایت شده است که یحیی بن زکریا علیه السلام سراسر شب را به بفکر در امر بهشت و دوزخ سپری می کرد، شب را زنده نگاه می داشت و خواب او را نمی ربود و چون بامداد می شد می گفت: الهی به کجا می توان گریخت؟ ‌ودر کجا می توان جای گرفت؟ بارالها به تو پناه می آورم وگریز من به سوی تو است.

1 بحار الانوار / جلد 71 / صفحه 266
2 شرح غرر و درر آمدی / جلد 5 / صفحه 342
3 همان مدرک
4 شرح مصباح الشریعه/ باب هشتاد و چهارم
5 شرح مصباح الشریعه / صفحه 460 تا 462
6 شرح مصباح الشریعه /460-462

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *