طلیعه3

طلیعه

هر کسی در عالمِ توجّهات و تصوّرات خود زندگی می کند. هر چه خوب تر، خوب تر؛ و هر چه بد تر، بد تر. و ما چنان خواهیم مرد که زندگی کرده ایم و چنان مبعوث خواهیم شد که مرده ایم. به همین دلیل است که مکرّر و متعدّد در توصیه های وحیانی، سفارش به حسن ظنّ و تنظیم توجّهات نیکو و نظایر آن شده است.
خدای متعال به حبیبش و رسولش در کلام خود می فرماید که: “ذکّرهم بایاّم الله”1 مردم را به روزهای الاهی یادآور باش.
یعنی: وجود آنان و دل ایشان را به توجه به آن زمان ها آمیخته و آغشته کن.
شریعت و دین، عالم اختیار است و باید ها و نبایدهای الاهی در آن، اوامر و نواهی بوده و عمل به آن ها در اختیار مخاطبین می باشند؛ پس: متذکّر شدن به ایام الله به اجبار نیست، بلکه قاعده ای دارد که اگر مخاطبین به آن عامل بوده باشند، در ظرف آن زمان ها واقع و وجودشان و دلشان از برکت حضور در آن بهره مند خواهند شد.
حضور هر ظرفی از زمان و مکان خوبی اگر آگاهانه و با محبت و رغبت باشد، سبب تاثیر پذیری از آن حال و هوا خواهد بود.
آن ایام الاهی که در آن ایام بر جان عالم و آدم، ذکر خدای متعال و توجه به او و حضور او غلبه خواهد کرد، سه روزند: روز ظهور صاحب الزمان علیه السلام؛ روز رجعت؛ روز قیامت 2. هر کدام از این ایام آکنده از جلوه های جانانه ی لطیف و رئوف و عجیب و جمیل الاهی است.
ایّامی که متعلّق به امام زمان علیه السلام است، از مناسب ترین فرصت ها برای تنظیم توجّهات و تذکّرات برای واقع شدن در حال و هوای روزی است که در آن، حسن تمام به اذن جدّه ی اطهرش، برقع، گشاده و نقاب غیبت از جمال آن حسن تمام برداشته و عالم را پر از معرفت و محبّت خواهد فرمود؛ چه آن روز، روز ظهور ایشان باشد و یا ایّام رجعت معظّم له و یا قیامت. ولی در هر حال یادمان باشد که این ایامی که ما در آن زندگی می کنیم، ایامی است که امام آن و ولّی عصرش، وجود مبارک ایشان اند و لاجرم متعلق به ایشان می باشد. ایامی که متعلّق به ایشان باشد، مناسب ترین فرصت ها برای تنظیم توجّهات و تذکّرات با ساحت مقدّسه ایشان است.

سوره ابراهیم/ آیه 5[1]
تفسیر برهان 3/ 286 از امام باقر علیه السلام[2]

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *