بار بگشایید اینجا کربلاست

بار بگشایید اینجا کربلاست
ایثار به معنای از خود گذشتگی و ترجیح و برتری است، در اخلاق اسلامی به معنای گذشت از خود به نفع دیگران است و ترجیح دیگران برخود در اوج نیازمندی.
اگر بخشی از مال خود را به دیگران بدهیم و برای خود هم نگه داریم، انفاق کرده ایم، ولی « ایثار » این است که مال خود را تماما به دیگری ببخشیم، در حالی که خود به آن نیاز داریم .
قرآن در این باره می‌فرماید:و یوثرون علی انفسهم و لوکان بهم خصاصه و من یوق شح نفسه فاولئک هم المفلحون ؛آنها را بر خود مقدم می‌دارند، هر چند خودشان احتیاجی مبرم داشته باشند، و هر کس از خسّت نفس خود مصون ماند، رستگار می‌گردد.(بخشی از آیه 9 سوره حشر)

ایثار، مقدم داشتن دیگری برخود است، چه در مسائل مادی وچه در موضوع جان.

این صفتِ نیک، یکی از خصلت های ارزشمند اخلاقی است که در قرآن و روایات، مورد ستایش فراوان است و از وارستگی انسان از “خود خواهی” سرچشمه می گیرد.

در صحنه ی عاشورا نخستین ایثارگر، سید الشهدا بود که حاضر شد خودش ، فرزندانش ،خانواده اش و یاران باوفایش فدای دین خدا گردند و رضای خدا را برهمه چیز برگزید و از همه مردم نیز خواست کسانی که حاضرند خون خود را در این راه نثارکنند با او همسفر کربلا شوند.

ماربینِ آلمانی (خاورشناس)می گوید: “حسین(ع) با قربانی کردن عزیزترین افراد خود و با اثبات مظلومیت و حقانیّت خود، به دنیا درس فداکاری و جانبازی آموخت و نام اسلام و اسلامیان را در تاریخ ثبت و در عالم بلندآوازه ساخت. این سرباز رشید عالم اسلام به مردم دنیا نشان داد که ظلم و بیداد و ستمگری پایدار نیست و بنای ستم هر چه ظاهراً عظیم و استوار باشد، در برابر حقّ و حقیقت چون پرکاهی بر باد خواهد رفت.”

در قیام کربلا هدف آن است که با مجاهدات عاشوراییان دین اسلام عزت خویش را بازیابد و دین خدا یاری شود.

در سخنان سیدالشهدا نیز، هم نمونه هایی از مرگِ سنت ها و حیاتِ بدعت ها و جاهلیت ها مطرح است هم نکته هایی از باز آفرینی ارزش های فراموش شده و از رمق افتاده. امام حسین در نامه ای که خطاب به مردم بصره می نویسد می فرماید :”من شما را به کتاب خدا و سنت پیامبر فرا می خوانم، سنت مرده و بدعت زنده شده است، اگر سخنم را بشنوید و فرمانم را پیروی کنید، شما را به راه راست هدایت می کنم”

چارْلز دیکنْز (نویسنده معروف انگلیسی)می گوید: اگر منظور امام حسین(ع) جنگ در راه خواسته های دنیایی بود، من نمی فهمیدم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند؟ پس عقل چنین حکم می نماید که او فقط به خاطر اسلام، فداکاری خویش را انجام داد.

ایثار حسین در کربلا بود که هنوز هم رنگی از دین خدا داریم، حسین فقط برای ما شیعیان ایثار نکرد، بلکه قیام او جهانی بود،آنگاه که فرمود اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید .(بحارالانوار ج 44 ص 51)

از مسیحی دیگری به نام فِرْدریک جمس داریم که:درس امام حسین(ع) و هر قهرمان شهید دیگری این است که در دنیا اصول ابدی و ترحّم و محبّت وجود دارد که تغییر ناپذیرند و همچنین می رساند که هر گاه کسی برای این صفات مقاومت کند و بشر در راه آن پافشاری نماید، آن اصول همیشه در دنیا باقی و پایدار خواهد ماند.

اوج ایثار، ایثار خون و جان و فرزند است، و برای که؟

ایثار برای وطن؟ برای دوستان؟ برای خانواده؟ برای انسانیت؟برای …

مقدس است، اما ایثار برای خداست که بالاترین ارزش را دارد و نابود نمی شود. همانطور که حسین و یارانش بعد از گذشت این همه سال هنوز زنده اند و یادشان هم دیگران را زنده می کند.

اما آنکه به حقیقت، ایثار را معنا کرد حسین بود و ایثار تجسم یافته در حسین است و حسین حقیقت ایثار.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *