بر سر سفره مهربانی قسمت اول

بر سر سفره مهربانی قسمت اول

ماه میهمانی خدای مهربان فرا رسید.
همگان از خوب و بد و زشت و زیبا ، بر سر این سفره فرا خوانده شدند.
به قول حافظ:
هر که خواهد گو بیا و هرچه خواهد گو بخواه
کبر و ناز و حاجب و دربان در این
درگاه نیست

طعام های این سفره ی پر نعمت: نماز ،روزه ،قرآن ، دعا ، استغفار ، احسان ، احیا ، افطاری و . . .

صاحب این میهمانی و میزبان کریم این سفره ی گسترده ی الاهی : ولی دوران و امام مهربان حضرت صاحب الزمان علیه السلام .
همان که خدای متعال به هر که هر چه عطا کند به خاطر او ، به واسطه او و به دست مبارک ایشان است.

خدای متعال پس از ولادت آن حضرت خطاب به ایشان فرمود:
” . . . و بک اعطی و بک اغفر . .”

در مواجهه با میهمانی گسترده و بار عام الاهی ، انسانها به مقدار معرفت شان بر خوردها و عملکرد ها ی متفاوتی دارند :
عده ای نسبت به دعوت خدای متعال بی توجه اند و به سوء اختیار ، خود را از این خوان پر فیض محروم میکنند.
عده ای در این میهمانی شرکت میکنند و بر سرسفره، برخی از طعامها را آن هم به مقدار اندک تناول میکنند.
عده ای بر سر این سفره ی پر نعمت و برکت از طعام های فراوان تناول میکنند و فرصت را غنیمت شمرده و دلی از عزا در میآورند که البته نوش جان و گوارای وجودشان، اما توجه لازم به صاحب میهمانی ندارند و بیش از صاحب خانه نگاهشان به سفره و طعام صاحب خانه است.
اما عده ی اندکی که معرفت بالایی دارند بیش از سفره و طعام ، توجه شان به صاحب خانه است و دعاگوی ایشان. بیش از آنکه به فکر خود و سیر نمودن خود از طعام های لذیذ این سفره باشند ، غربت و مظلومیت صاحب خانه ی کریم در نظرشان بوده و در هر فرصت مغتنم و اوقات گرانبهای این ماه میهمانی الاهی برای سلامتی و فرج او دعا میکنند.
حال ، کدام از اینها بیشتر مورد لطف و مرحمت خاص صاحب مهربان این سفره مهربانی خواهند بود ؟

خدای متعال آنچنان لطف و رحمت بی حد و وصفی به ما دارد که در این ماه عزیز ، رحمت و برکتش را به نزد ما گنهکاران فرستاده و درهای بهشت را گشوده تا ما را در آن وارد کرده و ساکن گرداند.
اگر نبود جز این بشارت که در این ماه ، رحمت و برکت الهی به سراغمان آمده‌است ، جا دارد که از شوق جان دهیم،
همان که گفت: بر این مژده گر جان فشانم رواست.
رحمت و برکت خدای متعال ، وجود مقدس حجت خدا امام عصر صلوات الله علیه است .
او ” الرحمه الواسعه ” است که در زیارت ایشان آن حضرت بدین صفت خوانده شدند. یعنی: مهربانی و دلسوزی عام و فراگیر و گسترده.
و نیز هم ایشان ”برکه الله ” هستند که در زیارت دیگر ایشان آمده.
آری صاحب خانه و صاحب سفره یعنی آن رحمت و برکت الاهی ، وجود نازنین و مهربان امام زمان علیه السلام خود نزد ما تشریف فرما شدند.
حال، ما نسبت به ایشان چگونه ایم ؟ آیا در به روی مبارک ایشان میگشاییم ؟ آیا به خانه ای که صاحبش خود اوست، یعنی به خانه ی دل مان ایشان را راه میدهیم ؟ !
رضا خدادای

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *