شاگردان امام باقر علیه السلام

شاگردان امام باقر علیه السلام

آری، او باقر بود، شکافنده علم، آشکار کننده گنجینه دانش های محمد و آل (صلی الله علیه و آله و سلم).

ابن حجر که در خط رد تشیع است می گوید: او گنیجینه های معارف و احکام و حکم و لطایف را آشکار ساخت و کسی که به فضایل او برسد وجود نداشت. (صواعق محرقه ص 123)

او از امامانی است که در اواخر عمر به ارشاد مردم و بیان علوم اسلامی و نشر احکام پرداخت و الحق در این زمینه موفق بود. او توانست فقه، اخلاق، تفسیر، سیاست، اقتصاد، فرهنگ و روابط اجتماعی اسلام و شاخه های نشأت گرفته از آن را در جامعه آن روز مطرح کند و الحق مردم را به این نتیجه رساند که این امر جز در صلاحیت آل علی بن ابیطالب نیست. ان هذا الامر لا یصلح الا فی آل علی بن ابیطالب.

این است که وقتى صفحات تاریخ صدر اسلام مرور شود، در زندگى علمى امام باقر (علیه السلام) نام بسیارى از شاگردان آن حضرت و شخصیتهاى ممتاز علمى جهان اسلام جلب نظر مى‏کند.

با این همه، نباید تصور کرد که امام باقر (علیه السلام) آسوده و ایمن از محدودیتها و ممنوعیت هایى بوده است که حکومتها براى اهل بیت فراهم مى‏آورده‏اند، بلکه بى‏تردید، جو حاکم بر زندگى امام باقر (علیه السلام) به شدت جو تقیه بوده است، زیرا با فرهنگ خاصى که در نتیجه حکومت هاى ناصالح بر جامعه حاکم شده بود، کنار نهادن تقیه به منزله دست کشیدن از فعالیت علمى و دور ماندن از ترویج معارف اصولى دین بشمار مى‏رفت.

بارى، شرایط زمان، براى امام باقر (علیه السلام) و نیز امام صادق (علیه السلام) زمینه‏اى را فراهم آورد که سایر ائمه هرگز برایشان آماده نشد.

آن شرایط مساعد، معلول سستى پایه‏هاى حکومت امویان بود.بحرانهاى درونى نظام سیاسى در آن عصر، به حاکمان مجال نمى‏داد تا بر خاندان رسالت مانند حاکمان پیشین، فشار آورند و ایشان را منزوى سازند.

بى‏تردید اگر همین زمینه براى هر یک از امامان فراهم مى‏آمد، آنان قادر به تأسیس حوزه‏هاى بزرگ درسى بودند و عالمان و فقیهان بیشترى را پرورش مى‏دادند.این زمینه مساعد، سبب شد تا امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) بیشترین آراى فقهى، تفسیرى و اخلاقى را در کتب فقهى و حدیثى از خویش بر جاى گذارند.

این چنین است که فردى چون محمد بن مسلم مى‏تواند سى هزار حدیث از امام باقر (علیه السلام) نقل کند.و شخصیتى چون جابر جعفى هفتاد هزار حدیث.

در نزد عالمان امامیه، فقیه ترین فقیهان صدر اسلام شش نفرند که همه آنان از اصحاب امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام) بوده‏اند.آنان عبارتند از: زراره بن اعین، معروف بن خربوذ المکى، ابو بصیر الاسدى، فضیل بن یسار، محمد بن مسلم الطائفى و برید بن معاویه العجلى.

شیخ الطائفه، ابو جعفر محمد بن حسن طوسى در کتاب رجال خویش، اصحاب و شاگردان امام باقر (علیه السلام) را که از آن حضرت نقل حدیث کرده‏اند 462 مرد و دو زن دانسته است.

در میان اصحاب و شاگردان امام باقر (ع) برخى از نظر اعتبار و وثاقت مورد اتفاق اهل سنت و امامیه اند، و دسته‏اى به دلیل گرایشهاى عمیق شیعى، در دایره رجال اهل سنت قرار نگرفته، بلکه تنها مورد اعتماد امامیه مى‏باشند.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *