علمدار کربلا

علمدار کربلا

حضرت ابوالفضل العباس(علیه السلام) در تاریخ چهارم شعبان سال 26

هجری قمری از دامن پاک ام البنین(سلام الله علیه) فاطمه کلبی در شهر

مدینه چشم به جهان گشود.

در روز ولادت حضرت عباس،ام البنین قنداقه او را به دست

امیرالمومنین(علیه السلام) داد تا نامی برایش انتخاب کند.

حضرت علی(علیه السلام) فرمودند: من این کودک را به نام عمویم،

عباس می نامم.

کلمه عباس به معنی، “شیر بیشه و شیری که دیگر شیران از او بگریزند”

می باشد. این معنی مصداق بارز شهامت و شجاعت حضرت عباس(علیه

السلام) است، چرا که آن حضرت، شجاعت علوی را از پدر و شجاعت

عامری را از مادر به ارث برده بود.

یکی از مشهورترین اسامی و القاب حضرت عباس، قمر بنی هاشم است.

در میان عرب رسم بر این بود که اگر کودکی زیبایی فوق العاده ای داشت

و همچنین خوش اندام و دارای چهره ای زیبا بود او را با عنوان قمر (ماه)

می خواندند.حضرت عباس را “ابوفاضل” و یا “ابوالفضل” یعنی پدر ارزش ها

می خوانند.

عباس(علیه السلام) چهارده سال همراه پدرش بود، او در برخی از جنگ

ها نیز شرکت جسته بود. علی(علیه السلام) به ایشان اجازه جنگیدن

نمیداد. ایشان در حدود بیست و چهار سال با امام حسن(علیه السلام) و

سی وچهار سال با امام حسین(علیه السلام) زندگی کرد.

حضرت علی(علیه السلام) در دوران کودکی عباس هرگاه با او برخورد می

کرد، در حالی که به شدت می گریست، دست ها و بازوان و سر آن

حضرت را می بوسید.ام البنین متعجب و حیران از این صحنه و این نوع

ابراز احساسات امیرالمومنین (علیه السلام) نسبت به عباس از امام

پرسید که چرا در برخورد با عباس و بوسیدن دستانش این چنین گریان

می شود؟

حضرت علی(علیه السلام) با صدایی آرام و اندوه زده پاسخ دادند: به

این دو دست می نگرم و آنچه را که بر سرشان خواهد آمد، به یاد می

آورم.

ام البنین(سلام الله علیه)، هراسان پرسید: چه بر سر آنها خواهد

آمد؟!

مولا علی(علیه السلام) با لحنی مملو از غم و اندوه گفت: آنها از بازو

قطع خواهند شد.

کلام حضرت چون صاعقه ای بر سر ام البنین فرود آمد و قلبش را ذوب

کرد، با وحشت، به سرعت پرسید، چرا دستهایش قطع می شوند؟

حضرت علی(علیه السلام) به ایشان خبر دادند که دستان فرزندش در

راه یاری اسلام و دفاع از برادرش حسین(علیه السلام) حافظ شریعت

الهی و ریحانه رسول الله(ص) قطع خواهد شد.

امیرالمومنین (علیه السلام) در ادامه فرمودند: ای ام البنین عباس نزد

خدای تبارک و تعالی منزلتی عظیم دارد و خدای متعال در عوض دو

دستش، دو بال به او مرحمت خواهد کرد که با آنها با ملائکه در

بهشت پرواز کند، همان گونه که قبلا این عنایت را به جعفر بن

ابیطالب (برادر امیرالمومنین) نموده است. ام البنین با شنیدن این

بشارت ابدی و سعادت جاودانه مسرور شد.

منبع: حضرت ابوالفضل علمدار کربلا، رضا دشتی

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *