هرچه باز آید از اندوه و غم

 

هرچه بازآید از اندوه و غم

نمی دانم شما هم دقت کرده اید یا نه؟ همه عید را دوست دارند، به خصوص نوروز را، اصلا نمی توانی کسی را پیدا کنی که شور عید نداشته باشد، از ابتدای زمستان که می شود، تب و تاب نوروز همه را فرا میگیرد، از خانه تکانی گرفته تا خرید انواع و اقسام چیزهایی که بهش نیاز دارند یا ندارند.

خیلی وقت ها به این فکر می کنم که مگر عید نوروز با بقیه ی اعیاد ملی و مذهبی چه تفاوتی دارد که همه اینقدر بدان پایبند هستند و یک جشن و خوشحالی عمومی در کل ایران به راه می افتد؟

خیلی ها آنقدر عید نوروز برایشان پررنگ است که بدون سبزی پلو ماهی شب عید و سبزه و سیر و سمنو، اصلا نمی توانند سال را نو کنند، خیلی ها هم به جای هفت سین ایرانی، هفت سین قرآنی دارند، هفت سینی که شامل هفت آیه ی قرآن است که با سین شروع شده! کاری به افراط ها و تفریط ها ندارم، خانه تکانی، خرید، چیدن سفره ی هفت سین و خیلی کارهای دیگر، همه از علاقه ی ما ایرانی ها به این آیین کهن سخن می گوید، اما واقعا چرا اینقدر عید نوروز را دوست داریم؟

در معنای عید که جستجو می کنیم، تعریف های جالبی از آن را می یابیم که هر یک در جای خود قابل تامل و تفکر و گفتگوست، اما یکی از معانی جالب عید، این است:هرچه بازآید از اندوه و بیماری و غم و اندیشه و مانند آن.

عید یعنی روزی که غم و اندوه در آن تمام می شود و روزگار خوشی آغاز می گردد، و نوروز هم یعنی روزِ نو…نو هم،به معنای تازه بودن، خوب بودن، زیبابودن و همه ی معانی قشنگ دیگر است، شاید جمع عید نوروز بشود، روزگاری که غم ما به سر بیاید و روزگار خوشی ما از راه رسد.

یکبار دیگر به این جمله نگاه کنید، “روزگاری که غم ما به سر بیاید و روزگار خوشی ما از راه رسد.”

یاد چه چیزی افتادید؟ بدون شک، فردی که چشم به راه دارد و منتظر بازگشت موعود زمان هاست، یاد منجی ادیان می افتد، بزرگ مردی که از راه می رسد، غم و اندوه ها را از دلمان میزداید و روزگار خوشی را برای ما رقم خواهد زد.

حضرت امیرالمومنین علی علیه السلاممی فرمایند :اگر قائم ما قیام کند، آسمان باران خود را فرو می ریزد و زمین نباتات خود را بیرون می دهدوکینه ها از دل بندگان خدابرطرف می شود. بحار الانوار ،ج52،ص 316

آمدن بهار، فصلی که باران رحمت الهی بر سر مردمان می بارد، درختان در حال جوانه زدن و زندگی دوباره اند، و افراد با پا گذاشتن روی کینه ها، به دیدار هم می روند، روی یکدیگر را می بوسند و دیدار ها تازه میکنند، چقدر شبیه زمان آمدن مولایمان است.شاید برای همین باشد که ما اینقدر عید نوروز را دوست داریم، چرا که یادآور موعود دلهاست.

ای کاش با خانه تکانی دلمان و با چیدن نیکی ها و خوبی ها در جان و تنمان، یک منتظر واقعی، برای یک عید نوروز حقیقی باشیم.

زینب عشقی

برگرفته از نشریه ی امان، شماره 60

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *