گذری بر زیارت حضرت عشق (2)

گذری بر زیارت حضرت عشق (2)

“السلام علیک یا ابن امیرالمومنین و ابن سیدالوصیین”،”سلام بر تو ای

پسر امیر مومنان و ای پسر سرور اوصیاء”

باز هم سلامی دیگر که با یاد علی(علیه السلام) همراه می شود.احیای

نام علی، یک حرکت حسینی است. این خواست حسین است که یاد

علی در دلها و نام او هماره بر سر زبان ها باشد و گرنه چرا باید سه

فرزند پسر خود را “علی” می نامید؟

زمانی که مروان حاکم مدینه بود از امام سجاد(علیه السلام) پرسید:

“نامت چیست؟” امام فرمود: “علی” مروان با عصبانیت گفت: “علی و

علی؟ پدرت چه می خواهد که همه پسرانش را علی می نامد؟” حضرت

خدمت پدر رسید و ماجرا را تعریف کرد. امام حسین(علیه السلام) فرمود:

“اگر صد پسر هم برایم متولد شود، دوست دارم که نامی جز علی برای

آنان انتخاب نکنم.” (بحار الانوار،ج44 ،ص211 )

بنی امیه در طول حکومت خود کوشیدند که جایگاه والای علی(علیه

السلام) را انکار کنند و فرمان دادند مردم در سراسر سرزمین های

اسلامی علی را لعن کنند. از این رو در آغاز زیارت عاشورا، قبل از توجه به

حادثه عاشورا، با تجلیل از علی(علیه السلام)، به مبارزه با خیانت های

معاویه در محو نام علی می پردازی.

“السلام علیک یاابن فاطمه سیده نساء العالمین”،”سلام بر تو ای پسر

فاطمه سرور زنان جهان”

این بار با یاد فاطمه(علیه السلام) به مقام حسین که “زاده برترین زن

جهان است” توجه پیدا می کنی یاد فاطمه با عنوان “سرور زنان جهان”

برای آن است که ما جنایتی را که بر حسین رفت بهتر درک کنیم و بدانیم

که یزیدیان با شهادت حسین، پسر چه کسی را به شهادت رساندند. این

سلام های پی در پی در آغاز زیارت، هر کدام به گونه ای به کشف

شخصیت حسین(علیه السلام) می پردازد.

زهیر نیز در سخنانی که پیش از نبرد ایراد کرد، چنین گفت: “ای بندگان

خدا! فرزندان فاطمه- که رضوان خدا بر او باد- برای دوستی و یاری از پسر

سمیه(سمیه، مادر زنا کار زیاد و مادر بزرگ ابن زیاد) شایسته ترند، پس

اگر یاریشان نمی کنید، به خدا پناه ببرید از این که آنان را بکشید.” (معالم

المدرستین، ج3، ص 121)

زهیر در کلام خود، ضمن توجه دادن مردم به نسبت حسین با فاطمه زهرا،

هوشمندانه، به مقایسه دو گروه می پردازد و با همین یک اشاره، تفاوت از

زمین تا آسمان مشخص می شود.

در جای دیگر، هنگامی که یکی از اصحاب از مجلس ابن زیاد بیرون آمد،

گفت:پسر فاطمه را کشتید و پسر مرجانه را امیر خود ساختید.(معالم

المدرستین، ج3،ص876)

“السلام علیک یا ثارالله”، “سلام بر تو ای آن که خونخواهت خداست”

این سلام نیز گامی در جهت معرفت حسین است.این سلام به تو می

فهماند که هدف قیام حسین، زنده نگاه داشتن دین خدا بوده است؛ زیرا،

خونخواهش خداست.

“و ابن ثاره”، “و [سلام بر] پسر آن که خونخواهش خداست”

این عبارت ما را به مظلومیت علی(علیه السلام) توجه میدهد و شهادت

آن بزرگوار را یادآوری میشود. در حقیقت، عاشورا ادامه مظلومیت علی

است و شهادت حسین(علیه السلام) تداوم قصه خونرنگ شهادت اهل

بیت است.

“والوتر الموتور”، “و [سلام بر تو] ای یگانه ای که خودت و نزدیکانت شهید

شدید و دارایی ات به غارت رفت.”

دینداران عالم همه در یک رتبه و مقام نیستند. برخی برای دین، تنها از

تمام یا بخشی از مال خود چشم می پوشند، بی آن که حاضر باشند جان

خود را به خطر اندازند. گروهی دیگر از جان خود نیز می گذرند؛ اما نمی

توانند به مرگ عزیزان و نزدیکان و فرزندان خود راضی شوند. برای عده ای

دیگر، قبول شهادت خود و بستگان و نزدیکان دشوار نیست؛ ولی تصور

اسیری آنان در زیر تازیانه ها و آوارگی و ذلت ظاهری آنها غیر قابل تحمل

است.

اما حسین(علیه السلام) یگانه عاشقی است که همه چیز خود را به پای

معشوق می ریزد و در راه دین خدا، هیچ حد و مرزی برای جانبازی نمی

شناسد.این تنها یک ذکر مصیبت نیست، بلکه حکایت مقامی است که

خدا تنها نصیب اولیاء خاص خود می سازد.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *