دوره مجازی معاد ترم 2 کد 117

400,000 ریال

باسمه تعالی و بذکر ولیه

گوشه ای از مباحث پیش رو در دروس معاد:

اعتقاد به معاد در زندگی انسان ها، آثار سازنده و عمیقی بر جای می گذارد. از این رو تعداد زیادی از آیات قرآن به این مساله اختصاص داده شده است و همچنین بخش عمده ای از دعوت انبیا و اولیای الهی پیرامون این امر مهم بوده است. زیرا در هیچ اعتقادی از معتقدات دین، این مقدار اثر سازنده وجود ندارد.

کسی که دفتر روزگار را محدود به عالم ماده می داند، تنها چشم بر این دنیا می دوزد و به آن دلبستگی شدیدی پیدا می کند تا حدّاکثر استفاده را از آن ببرد. در این راه هر مانعی را خرد می کند و با هر مخالفی می جنگد تا به خواسته های خود هر چه زودتر و بهتر دست یابد.

اما آنکه دنیا را ناپایدار می پندارد و زندگانی اصلی و جاودانی را عالم آخرت می داند، دنیا را پلی برای رسیدن به آن سرای ابدی تلقّی می کند و برای رسیدن به مقصد اصلی و نهایی خود هرگز در میان راه به پل، دل نمی بندد. هرگز خود را اسیر امیال و شهوات پوچ نمی سازد و نمی لغزد، تا سرانجام از روی پل به سلامتی عبور نماید و به مقصد ابدی خود برسد.

این دو جهان بینی به طور مسلّم دو اثر مختلف دارد. لازمه دنیا پرستی، غرق در دنیا بودن و غفلت از آخرت است، اما لازمه دل نبستن به دنیا، معتقد به شب اول قبر، محکمه عدل، پل صراط و فزع اکبر است. کسی که در دنیا از هیچ کاری ابا ندارد، کافی است بداند که روزی باید پاسخگوی اعمال خودش باشد، این اعتقاد او را از همه مفاسد اخلاقی و عملی نگه می دارد.

اعتقاد به معاد بهترین مهارکننده نفس، بهترین سازنده و اصلاح کننده جامعه انسانی و بهترین جدا کنند از غرق شدن در حیات مادی است. بنابراین اگر ما واقعا به قیامت معتقد باشیم، باید رفتارمان با رفتار جهان بینی های مادی فرق داشته باشد؛ نه فقط در مواقع گرفتاری و مرض رو به سوی عبادت و تقوا بریم، بلکه همیشه و در همه حال باید به یاد خدا باشیم.

پس علت اصلی رفتارهای ناشایست در کسانی که به جهان بینی الهی و عالم پس از مرگ معتقدند، غفلت از مرگ و فراموشی روز حساب است. خداوند در قرآن می فرماید:

«انّ الّذین یضلّون عن سبیل الله لهم عذاب شدید بما نسوا یوم الحساب»1 آنان که از راه خدا گمراه گشتند، عذابی سخت و شدید در انتظار آنان است، چرا که روز حساب را فراموش کردند.

از این رو علما و بزرگانی که می خواستند خودسازی کننند، همواره یاد مرگ و روز حساب را در خود زنده نگه می داشتند، به زیارت اهل قبور زیاد می رفتند و با فراهم کردن وسایل مرگ، خود را برای سفر جاودانی آخرت مهیّا می نمودند. فرزندان و اطرافیان را در حدّ، پذیرش و ظرفیتشان، به این مطلب متذکّر می نمودند و محیط زندگی خود را با توجه به مرگ و روز حساب می آراستند.

پس اعتقاد به آخرت و توجه به صحنه های قیامت و عذابهای برزخ می تواند بهترین واعظ و ناصح برای انسان باشد، چنان که امیر المومنین (علیه السلام) می فرماید:

«کفی بالموت واعظا»2 مرگ برای اندرز کافی است.

حضرت صادق (علیه السلام) به نقل از رسول خدا (صلی الله علیه و آله) می فرمایند:

«اکیس النّاس من کان اشدّ ذکرا للموت»3 زیرک ترین مردم کسی است که بیشتر به یاد مرگ باشد.

1 سوره ص/ آیه 38

2 بحارالانوار/جلد 6/ صفحه 132

3 امالی صدوق/ صفحه 14

برگرفته از کتاب سرای سرمدی/ دکتر هادی قندهاری

  • نام مدرس

    سرکار خانم صبح بیداری

  • تاریخ برگزاری:

    شهریور ماه1400

  • روز و ساعت برگزاری:

    سه شنبه

  • مدت زمان دوره:

    8 جلسه

  • مکان برگزاری:

    گوگل میت

  • کد کلاس:

    117